NIEUWS

Aan het woord; Sensei Linda Kievit

Weblog | 30 april, 2017

Prachtige trappen en rake klappen…

 Andre heeft mij gevraagd een stukje te schrijven over mijzelf voor de nieuwsbrief. Ik zei nog tegen hem “Wat moet ik schrijven dan?”. “Nou gewoon” zei hij “over hoe je met karate begonnen bent, de wedstrijden die je gevochten hebt, examens die je gedaan hebt.” Pfff… dacht ik, daar zit toch niemand op te wachten.

Maar goed, misschien toch wel. Laat ik maar met het eerste onderwerp beginnen, dan houd ik nog wat om over te schrijven over voor een eventueel volgende keer ;-). Voor degenen die willen weten hoe het voor mij allemaal begonnen is…

Oktober 1998, het nieuwe schooljaar van de RGO was net begonnen toen ik tijdens de gymles een klasgenootje hoorde “opscheppen” over het feit dat zij karate deed. Ik woonde in Nieuwe Tonge (en ben daar ook opgegroeid), dus veel verder dan voetbal (wat in beginsel alleen voor de jongens was) en gym was er niet. En voor beiden was ik niet in de wieg gelegd. Toen ik het woord karate hoorde, wilde ik daar het fijne van weten. Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor actiefilms van Jean Claude van Damme, Dolph Lundgren, Jackie Chan en ga zo maar door. Dat klasgenootje (ik zou niet eens meer weten hoe ze heette, het is inmiddels ook bijna 20 jaar geleden…) vertelde mij dat zij 2 keer in de week trainde bij de Gebroeders Smit in de Sjem en in het toenmalige hoofdgebouw van de RGO. Ik wilde dat ook wel eens proberen. Ik zag mijzelf natuurlijk ook al in de lucht springen om prachtige trappen te maken en rake klappen uit te delen (als dat ooit nodig mocht zijn) zoals in de films die waar ik zo graag naar keek. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging mee op een donderdagavond en ik was meteen verkocht. Ik was alles behalve sportief aangelegd maar werd ineens fanatiek met sport! Ik had dus eindelijk een sport gevonden die ik leuk vond en die bij me paste!!

Karate is een echte budo sport. Respect hebben voor elkaar is erg belangrijk. Zeker bij full contact zoals het Kyokushin! Voor poeha en branie is weinig ruimte. Met de verkeerde mindset houd je het hooguit een paar maanden vol en dan ben je weer vertrokken. En inderdaad, nog voor het einde van het schooljaar was die klasgenoot alweer gestopt. En ik… ik ben inmiddels bijna 20 jaar verder. Ik kan die prachtige trappen en rake klappen inmiddels ook uitdelen en heb met veel liefde en passie maar zeker ook heel veel bloed, zweet en tranen dit vorig jaar mogen bekronen met het behalen van mijn 3e dan examen. Maar hierover vertel ik misschien wel een volgende keer.

 

OSU!

Sensei Linda Kievit

Copyright © Karateschool Kiyozumi 2014.
Gerealiseerd door Wesoft Nederland